
Onze paarden
Van de wijze oude leidmerrie tot de jonge belhamel: maak kennis met de bewoners van de boerderij.
We begonnen ruim twintig jaar geleden met één paard en één overtuiging: het moet anders kunnen. Inmiddels staan er twee kuddes — de overtuiging is alleen maar sterker geworden.
Wat klein begon op een stukje weiland, groeide uit tot de boerderij waar we nu wonen en werken. Niet door groot te willen worden, maar door elke dag hetzelfde te doen: goed voor de paarden zorgen en eerlijk zijn tegen hun mensen. De rest kwam vanzelf — de cursussen, het bekappen voor anderen, de vaste club eigenaren die hier inmiddels bijna familie is.
Op deze pagina's stellen we de kudde aan je voor, leggen we uit waarom we werken zoals we werken, en vind je onze huisregels. Die laatste zijn kort — net als de lontjes van paarden die het naar hun zin hebben.

Van de wijze oude leidmerrie tot de jonge belhamel: maak kennis met de bewoners van de boerderij.

Geen dogma's, wel duidelijke keuzes — gegroeid uit Western Natural Horsemanship en twintig jaar gewoon goed kijken.

Een handvol afspraken die het erf rustig houden, voor mens en dier. Kort, helder en met gezond verstand te onthouden.
We zijn geen paardenfluisteraars. We luisteren alleen wat langer dan de meeste mensen volhouden.
Drie woorden die vaak vragen oproepen — en terecht. Hier leggen we uit waarom we zo werken. Niet om je te overtuigen, wel om te laten zien dat het kan.
Een paard stuurt op gewicht, houding en intentie. Wie dat eenmaal voelt, heeft geen ijzer in de mond meer nodig. Onze paarden lopen in een touwhalster of sidepull — en stoppen prima.
De blote hoef veert, voelt en slijt zoals hij hoort. Sinds 2005 bekappen we natuurlijk, en geen van onze paarden draagt ijzers.
Druk en timing, dat is alles. Een zweep maakt sneller, niet beter. Wat je met dwang bereikt, raak je bij het eerste spannende moment weer kwijt.
Onze wortels liggen in het Western Natural Horsemanship — de school die begon bij mensen die wilde paarden zonder geweld leerden vertrouwen. We hebben er de basis geleerd: lichaamstaal lezen, druk opbouwen en vooral wegnemen op het juiste moment, en het paard de tijd geven om zelf het antwoord te vinden.
Maar twintig jaar eigen kudde leert je nog meer dan welke cursus ook. Vooral dit: ze willen gewoon paard zijn. Hoe meer wij weglaten — ijzers, bitten, haast — hoe meer paard er overblijft. En een paard dat paard mag zijn, geeft je daarna verrassend veel terug.
We zijn streng voor onszelf, niet voor jou. Kom je hier met een paard dat ijzers draagt of met een bit rijdt, dan word je niet bekeerd aan het hek. We laten gewoon zien hoe wij het doen — de paarden vertellen de rest. Wie vragen heeft: stel ze. Daar zijn we voor.
20 jaar ervaring leert je: ze willen gewoon paard zijn. De rest is iets van mensen.
Geen reglement van twaalf kantjes. Wel een paar afspraken die alles soepel laten lopen — de meeste spreken vanzelf.
Rennen, roepen en wapperen doen we niet bij de paarden. Kinderen zijn welkom, maar onder begeleiding — en het hek is geen klimrek.
Ook aan de lijn blijft een hond voor onze kudde een onbekend roofdier — dat geeft onrust die we liever voorkomen. Neem je hond dus niet mee het erf op.
Geen brood, wortels of maaisel over het hek — ook niet stiekem. Sommige paarden hier mogen bepaalde dingen écht niet hebben.
Paarden blijven dieren, het erf blijft een boerderij. Je bent hier welkom, maar betreden gebeurt op eigen risico. Een eigen WA-verzekering voor je paard is verplicht.
De oudste boerderijregel die er is. Eén open hek en je begrijpt meteen waarom hij bovenaan elk lijstje staat.
Kom je buiten je beurt langs voor je paard: gezellig, graag zelfs. Stuur even een appje vooraf, dan weten we wie er op het erf is.
Vragen over een regel, of twijfel je ergens over? Vraag het gewoon. Regels zijn er om het leuk te houden, niet om mensen weg te jagen.